Zoals jullie op de site hebben kunnen lezen hebben wij een tijd van verwerking nodig gehad. We zijn met spoed naar Nederland gevlogen en hebben even kunnen ervaren hoe koud het daar ook al weer kon zijn.

Na een week Nederland zijn wij weer terug gevlogen naar Suriname en hebben ons leefritme vandaar weer opgepakt. Dit vond ik (Jacintha) soms wel lastig. Toch hebben wij in het tijdsbestek van ‘weer terug in Su’ tot ‘het schrijven van nu’ al weer veel beleefd.

We zijn nu echt gesetteld op de Kasaboholoweg (toen wij naar Nederland gingen zaten we er nog maar 2 dagen). We wonen nu in Zuidwest. Dit betekent dat we veel op ons fietsje kunnen doen. Volleybaltraining: waar wij eerst de taxi of 2 bussen voor moesten nemen, kost nu nog maar 7 minuutjes fietsen. Ook mijn werk kan ik (Jacintha) nu op m’n fietsje bereiken.

Het verbaasde mij hoe fijn gevoel het is om te fietsen, mijn band is steeds lek en het verkeer is levensgevaarlijk, maar het fietsen op m’n gammele fietsje geeft mij een vrij (en Hollands) gevoel. Het zweten op de fiets is ook geen probleem, door de wind koel je genoeg af, maar op het moment dat je van de fiets afstapt is het lichaam nog warm maar is de verkoeling verdwenen. Ik zweet als een otter nog makkelijk een uur door.

Ons huis is veel groter dan op de Aboenowrokostraat maar kent wel minder luxe. Er is hier geen internet, geen airco en geen rust. We wonen langs een drukke weg en ons huis bestaat uit gedeeltes die van hout zijn, bij een grote vrachtauto (nou eigenlijk bijna bij elke auto) die langs raast krijg je het gevoel dat hij even langs komt om te groeten en in de woonkamer staat te wachten.

Wij zijn 8 jaar geleden ook verbleven in dit huis, er is hier en daar wel wat veranderd, maar herinneringen konden terug komen. Zo hebben wij tegenover het huis een oude buurvrouw wonen die een stukje land heeft met koeien en kippen. Acht jaar geleden haalde wij bij haar de eieren voor het ontbijt. We staken dan de weg over, hingen over het hek en riepen de buurvrouw. Het lieve oude vrouwtje kwam naar ons toe gesneld en wij vroegen om een aantal eieren. Zij liep weg en dook vervolgens een kippenschuurtje in waar zij ons daarna een paar warme eieren overhandigde.

Wij hebben ons voorgenomen om deze situatie nog eens over te doen en bij haar onze eieren te halen. Toch is er in die 8 jaar wel wat veranderd, er lopen een paar enge waakhonden over het erf bij de buurvrouw en overal zijn er Chinezen die winkeltjes runnen en die dag in en dag uit open zijn. Het gebeurt dus vaak genoeg dat je de eieren bij de ‘Chinees’ haalt.

De eerste keer (in 2009) dat wij voetzetten op Surinaamse grond was het rond de 39 graden. De tweede keer was dit nog maar 27 graden. Ik begrijp dat dit met een referentiekader uit Nederland nog steeds warm klinkt, maar als je hier een tijdje woont merk je toch dat het flink is afgekoeld. Van de ervaring dat het heel af en toe regent tot regen elke dag. De regentijd is duidelijk ingegaan, het is nu bijna altijd bewolkt.

Ik begreep niet dat veel van mijn Surinaamse collega’s klaagde over het weer, “het is zo warm”. Ik dacht “ja duh, dat kan je toch verwachten als je in Su woont”, maar nu begrijp ik dat er daadwerkelijk nog een groot verschil aan temperatuur kan zijn en dat de periode september-oktober een uitzonderlijk hete en droge tijd is geweest.

Wat wij ook hebben mogen meemaken was Srefi Densi (Onafhankelijkheidsdag van Suriname). Wij zijn naar de stad gegaan, onder andere bij het onafhankelijkheidsplein en hebben onze ogen uitgekeken naar al die prachtige kleuren die onze ogen passeerde. (zie ook de foto’s)

Er waren kraampjes, kinderattracties en veel mensen in kledendracht. Ik moest ook erg lachen om een zelf gefabriceerde ballenbak op wielen voor kinderen. Heel ingenieus eigenlijk! Het was een aanhangwagen met een raamwerk erop gebouwd, daarover heen waren netten gespannen. Het was dus eigenlijk een soort kooi waar ballen in waren gegooid en nu ook een paar kinderen die zich kostelijk vermaakte.

Op het onafhankelijkheidsplein was een Capoeira-groep aan het spelen, door de bekende liedjes en bewegingen kregen wij weer helemaal de zin te pakken. Zodoende hebben wij contact gelegd met de ‘mestre’ en trainen wij nu in de Lindenboom, bij de groep ‘Capoeira Suriname’.

We moeten weer erg wennen aan de zware trainingen, onze stijve lichamen die weer ‘horen’ soepel en buigzaam te worden en de speelstijl van hier. In Nederland was het hier en daar toch wat vriendelijker, hier is het meer de stijl van straat vechten. Het is agressiever en er wordt minder rekening gehouden met beginnelingen.

Virgil kan een verschijning hebben die geïnterpreteerd kan worden als gevaarlijk, sterk en agressief, ieder die Virgil een beetje kent weet wel beter. Eén Capoeiraspeler had dezelfde interpretatie gemaakte en dacht dat het een mooie trofee zal zijn om zo een brede jongen als Virgil eens op de grond te leggen. Dit pakte anders voor hem uit, uiteindelijk lag hij op de grond en Virgil erboven met zijn vuist voor zijn gezicht. Dit is niet de manier van spelen die wij gewend zijn, wanneer een van de speler met zijn rug op de grond ligt, weet degene dat hij verloren is en stopt het spel. Deze gast ging door ook al lag hij op de grond, Virgil moest hem dus overtuigen door op hem te gaan liggen en zijn vuist boven zijn gezicht te laten cirkelen. Ach, ook dit wordt weer een nieuwe ervaring voor ons.

Volleybal is onze lust in ons leven. Het geluid van stuiterende ballen, piepende schoenen en korte commando’s maakt dat ons hartje weer sneller gaat kloppen.

Toch valt het zo nu en dan tegen. Trainingen beginnen hier nooit op tijd (ik pas me aan en kom daarom ook nooit meer om 18 uur, haha niet moeilijk voor mij).

Maar ook de fanaticiteit ontbreekt zo nu en dan, de opkomst is laag, de trainingen slap en er wordt veel gekletst. Ook de competitie is verschoven naar januari, dus ook daar moeten wij op wachten. Kortom alles komt langzaam opgang.

Maar het komt opgang en de eerste grote ervaring bij VV Lyzecks, was het Lyzecks-toernooi. VV Lyzecks heeft een weekend lang een toernooi georganiseerd die alle volleybalverenigingen van Paramaribo bevatte en teams uit Frans Guyana en Guyana.

Wij hebben geholpen in de organisatie, we hebben gevloten en gecoacht. Dit was leuk om te doen en op deze manier hebben we de vereniging beter leren kennen.

Aan het einde van het toernooi, zijn wij (alle Lyzecks-members en de Guyaneese teams) zondag met een aantal bussen naar Republiek, een plaatsje buiten de stad, gereden.

Hier hebben wij gebeachvolleybald, gegeten en gedanst. We hebben een gezellige middag en avond gehad.

En dan de decembermaand, volgens vele Surinamers een gezellige en drukke tijd. Door vele taxichauffeurs en andere wordt tegen ons gezegd: “jullie zullen wat beleven”. “Nou dat gaan we dan maar doen”

Sinterklaas is een bijzonder feest hier omdat paarden, schoorstenen en zwartepieten niet te vinden zijn hier. Sinterklaas word hier rondgereden in een cabrio die doet denken aan de laatste rit van JFK.  Voor de rest hebben wij dat niet zo meegemaakt omdat wij op dat moment uitlandig waren.

Een ander groot feest is kerst. Er zijn op verschillende plekken in de stad in de dagen voor kerst, kerstconcerten en kerstkoren geweest. Voor ons bekende en minder bekende liederen passeren dan de revue. Allemaal leuk en gezellig. Ik (Virgil) moest wel erg lachen toen ik een koor hoorde zingen “I’m dreaming of a white christmas”. Ik dacht: Keep on dreaming.

Eerste kerstdag hebben we overdag de voorbereidingen getroffen voor tweede kerstdag. En savonds zijn we samen met Maya (mijn tante), Fran (mijn nichtje) en 2 van haar vriendinnen gaan eten bij ZIN. Dit is een relatief nieuw restaurant vlak buiten het centrum van Paramaribo. We waren helemaal dressed to impress maar de enige om indruk op te maken was de bediening. Het was uitgestorven. Wij waren de enige klanten tot na 45 minuten na onze grand entree iemand binnen kwam gelopen die sprekend op vader Abraham leek. Het eten was redelijk maar gezellig is het constant geweest. Jacintha had het internationale kerst menu en ik had het Surinaamse.

Tweede kerstdag hebben we eerst uitgeslapen en zijn daarna de voorbereidingen gaan treffen voor een kerst diner bij ons thuis. We hadden een select groepje mensen uit genodigd om bij ons te komen dineren. Als je zeker wilt zijn dat het eten gegeten word moet je Surinamers rijst-kip, nasi of bami voorschotelen. Nadeel is wel dat elke Surinamer altijd wel een tante, oma of buurvrouw heeft die wat je hun ook van deze gerechten voorschotelt, het nog lekkerder weet te maken. Wij (lees: voornamelijk Jacintha) hadden het dus over een andere boeg gegooid. Een smaken palet wat Surinamers over het algemeen niet gewend zijn. In tegenstelling tot onze going-away-party van 10 juli waren we nu wel op tijd klaar om de gasten te ontvangen. Zoals verwacht was mijn oom Erik, tweeling broer van mijn vader, zoals een echte Limon op tijd (17:56 uur). De overige gasten kwamen te laat. Maya en Fran, ondanks dat zij 5 minuten lopen van ons af wonen, kwamen een half uur te laat. Rafin was zelfs 50 minuten te laat.

Het eten viel in de smaak maar nog belangrijker het was erg gezellig. Met name Fran, Maya en Rafin hebben zich uitgeleefd met het vertellen van torries (vert.: verhalen). Toen mensen door kregen dat de tijd wel erg snel voorbijgevlogen was en het veel later was dan zij dachten kwam het kerstfeestje ten einde. We kunnen terug kijken op een geslaagde kerst en met name tweede kerstdag. Mijn oom Erik vond het zelfs nodig om zijn tweeling broer (mijn vader) de volgende dag te bellen dat hij een geweldige tweede kerstdag heeft gehad. Tot nog toe bevalt de december maand prima. Nog maar een paar dagen voor oudejaarsdag en dus de volgende festiviteiten.

Jullie alvast een GELUKKIG NIEUW JAAR toegewenst.