'ring ring....ik zeg ring ring.... hor je me niet.. RInG RING!!!!' de wekker van Virgil. Het is 3:45 uur en vandaag is het dan zover. Maanden lang hebben we gepland en toen was de dag daar. Opstaan, douchen scheren, make-up op koffers in de auto en dan op naar schiphol. Davy, Jacintha's liefste broertje, bracht ons. Op schiphol stonden al 3 mensen op ons te wachten. De eerste die we zagen was Raoel, Virgil's broer. Deze grote zwarte verschijning kan je ook moeilijk missen. De eerste die wij hoorden was Suzy, Raoels wederhelft. "Kijk Jaro wie daar zijn!". Deze kleine blue-eyed-bastard heb ik nog nooit zo hard zien rennen. Dit was dus de eerste die wij voelde. In onze laatste uur in Nederland van 2009 kwamen nog wat mensen om ons een vliegwel te wensen. Diederik, (Virgil's-brother-from-an-other-mother), Myrthe (vrouw van Diederik en jul van jacintha's jut) en Paul en Rinia (ouders van Virgil)
We hebben geen tranen achter gelaten maar wel veel gelukswensen meegenomen.
Het was voor ons al enige tijd geleden dat we een intercontinentale vlucht hebben genomen. Dus wij (met name Virgil) waren blij verrast toen we zagen dat we onze eigen tv hadden dat met een afstandbediening kon worden gebruikt als een entertaiment set. Relatief nieuwe films, series en spelletjes behoorden tot de mogelijkheden. 9 uur vliegen was nu zo voorbij.

We vlogen om 9.15uur van schiphol en kwamen om 13.20 plaatselijke tijd aan op Zanderij. Even wachten op de koffers en toen konden we het vliegveld verlaten en waren we dus echt in SRANAN! En dat was te voelen ook de 33 graden die de piloot voorspelde had hij goed. We liepen (idd geen slurf om door heen te lopen maar gewoon over de vliegbanen) naar het gebouw waar wij ons moesten melden. We waren nog maar net het gebouw van Johan Adolf Pengel International Airport uit of iemand bood zich aan om ons naar de plek van bestemming te rijden. Dit hebben we vriendelijk geweigerd. 2 stappen verder kregen we de vraag: TAXI!???! Dit hebben we nogmaals vriendelijk geweigerd. Na de volgende 2 stappen werd ons voor de derde keer een taxi aangeboden. NO!!! De persoon in kwestie begreep dat hij niet de eerste was die dit aanbood en vroeg vriendelijk of hij ons mocht vervoeren als de persoon die ons zou ophalen niet blijkt te komen. Deze vraag werd beantwoord door dat wij links van ons hoorde 'VIRGIL!!'. Dit was van ons geen onbekende dit was Virgil's tante Maya die samen met Henk ons zou komen ophalen. Maya kende we al maar Henk nog niet. Henk is Virgil's oom van vaders kant en taxidriver. Hij is een vriendelijke rustige man die wij nog vaker zullen bellen om voor ons als taxi te dienen.
We werden "geholpen"door drie jongens die onze bagage naar de auto sjouwde en inlade. Henk betaalde ze en we konden gaan. Al rustig rijdend gingen we opweg naar de Aboenawroko straat. onderweg zijn we nog gestopt voor soft (lees: flesjes Fernandes) en wan sweti javaanse bami. We rijden en prachtige wijk binnen en we stoppen voor nummer 18. De tante bij wie wij verblijven is op dit moment in New York dus werden we opgewacht door een vriendin van de familie. Een aardige mevrouw die ons de sleutels heeft gegeven en uitgelegd waar alles stond. zij verliet het pand en toen waren we nog maar met zn 2. Eindelijk!!! Samen in Suriname, aangewezen tot elkaar. Precies zoals wij het wilden.
Maar het was eerst tijd om te gaan slapen. Vanaf morgen de rest van het avontuur.